Stille kennis en dovemansoren

FinoVoor de vakantie konden we uitgebreid lezen over experts die zich niet gehoord wisten door hun leiders. De gevolgen rond het Fyra-drama en de ICT-projecten bij de overheid zijn inmiddels bekend.

Tijdens onze vakantie kwam ik bij onze tent in gesprek met Ans. Zij vervulde – na jaren van verpleegkundig werk – een  bureaufunctie bij een thuiszorginstelling. Ter ondersteuning van niet optimaal functionerende verpleegkundigen aan het front. In no time had Ans de boel daar weer op de rit, kregen mensen er weer vertrouwen in. Door hen te laten zien dat ze ertoe doen, want dat gevoel waren ze kwijt geraakt. Gevolg: een minimum aan ziekteverzuim; en toch vroeg niemand haar hoe ze dat voor elkaar gekregen had. Sterker nog: het management huurde een duur bureau in om te onderzoeken waarom elders in de organisatie het verloop en het ziekteverzuim zo hoog bleef. “Geef de mensen hun verantwoordelijkheid terug en ze zullen nooit meer verzuimen”, riep Ans.

De stille kennis van Ans overtuigde het management niet, zoals ook de vaklui van NS en overheid tegen dovemansoren spraken. Mooi begrip, stille kennis, de ervaring die mensen onbewust door de jaren heen opslaan en die geactiveerd worden op het moment dat een appel op hun vakmanschap wordt gedaan. De leiding moet dan wel bereid zijn om niet alleen vooruit, maar ook om zich heen te kijken, als het ware het hoofd te buigen en ‘in contact’ te gaan. Om de kans op kapitaalvernietiging te verkleinen.

Lijkt best logisch, toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *