Afkicken op niveau

Begin september werd ik geraakt door een interview in NRC-Handelsblad met Sylvia Borren, directeur van Greenpeace Nederland. Zij vertelde  over haar confrontatie met werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes tijdens de gesprekken over een mogelijk energie-akkoord. Gesprekken waar zij aanvankelijk buiten was gehouden, omdat zij niet te vertrouwen zou zijn. Doordat het overleg na die confrontatie volledig op slot zat werd Borren op haar beurt bevestigd in het beeld van Wientjes als blokkeerder van het overleg. De polarisatie ten top. De werkgevers-voorman nodigde haar echter onverwacht uit voor een gesprekconflict1 onder vier ogen. Een gesprek waarin volledig open kaart werd gespeeld, vooroordelen werden uitgewisseld en deuren werden geopend. Borren was positief verrast en gaf Wientjes alle eer dat hij de handschoen had opgepakt. Het leidde volgens haar tot een doorbraak. Het leek op een win-win gesprek met het energieakkoord als uitkomst.

Korte tijd daarna las ik een cynische reactie op dit relaas, die erop neerkwam dat Wientjes Borren er ‘aan een tafeltje met kaarslicht’ toch maar mooi in had geluisd. Het akkoord was flinterdun en nietszeggend en zij had op haar beurt door haar stoere verhaal flink aan ledenwerving gedaan. Aldus de schrijver.

Ik maak in mijn praktijk regelmatig van die doorbraakmomenten mee, waarbij de vervormde beelden van de hoofdrolspelers inclusief hun schaduwkanten en allergieën open op tafel komen en aan elkaar ‘bekend’ worden. Vaak is het effect dat barrières geslecht worden, overleg weer op gang komt en contact hersteld. Maar niet zelden zie je dat de omgeving het niet vertrouwt en de resultaten bagatelliseert of zelfs ridiculiseert. Met de nodige impact op het uiteindelijke effect. Zelfs komt het voor dat de gesprekspartners zelf  ‘onthand’ zijn: “Als ik jou nu kan vertrouwen, wat moet ik dan nog met mijn achterdocht. ……” Beide situaties nopen tot specifieke en zorgvuldige aandacht.

Frappant eigenlijk: wanneer de boel op slot zit kan dat als vertrouwd voelen, zodra er openheid is lijkt het of vervreemding en afkickverschijnselen toeslaan. Alsof wantrouwen verslavend werkt. Zou het daardoor zoveel inspanning vergen om doorbraken te bestendigen?

Over Dries Oosterhof Organisatiebegeleiding

Dries Oosterhof (1947), drs.Andragogiek, begeleidt directie- en management(teams) bij organisatie- en leiderschapsontwikkeling en is gespecialiseerd in het in goede banen leiden van weerbarstige en vaak ongrijpbare vraagstukken in het spanningsveld van mens en organisatie. Is auteur van het boek 'Leiderschap in Contact" waarin hij zijn ervaringen en concepten uiteenzet en daarbij gebruik maakt van de relazen van 8 leiders, die hun organisatie 'in contact' aansturen. Leiderschap in Contact gaat ervan uit dat contact van doorslaggevende betekenis is voor de effectiviteit van leiderschap en een basale factor vormt voor de impact van de leider op zijn mensen, de organisatie en zijn omgeving.
Dit bericht is geplaatst in Overpeinzingen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *